Konwencjonalizm
Cała filozofia na temat możliwości poznania rzeczywistości przez człowieka, głoszona przez sofistów wygląda jakby była jednym łańcuchem powiązanych ze sobą kolejno twierdzeń, które wychodząc z jednego radykalnego założenia muszą się ze sobą łączyć i nie mogą wchodzić ze sobą w sprzeczność. Dlatego następny w kolejności jest konwencjonalizm będący konsekwencją relatywizmu. Sofiści, zwłaszcza Protagoras, dowodzili, że prawa, które uchodzą w społeczeństwie za obowiązujące, wcale takie nie są. Uważali, że wcale nie jest naturalnym stanem to, jak wygląda i jak funkcjonuje społeczeństwo. Wszelkie normy, nakazy i zakazy ograniczają tak naprawdę człowieka. Są one konsekwencją umowy społecznej, która zakłada zrzeczenie się pewnych praw na rzecz wspólnego dobra. Jedynym prawem naturalnym bowiem, które mogłoby funkcjonować jest samo prawo natury, czyli prawo silniejszego, które uznawane było przez niejednego z sofistów. Jedni nazywali owe umowne normy za narzucone przez silnych na słabych, aby można było nimi łatwiej manipulować, inni sądzili, że są one skutkiem chytrego wymysłu słabych, aby mogli się oni bronić przed silniejszymi. Religię natomiast uważano często za narząd władcy do pohamowania tłumów.